Afgelopen april terug geweest in Sarana, na een afwezigheid van bijna een jaar. De tijd heeft niet stilgestaan. Ik heb niet stilgestaan. Ondertussen ‘nog even’ Kenia en Burundi bezocht. Tja dat vond ik wel even confronterend. Er scheen met grote letters op mijn voorhoofd ‘blank, Westers en rijk’ te staan. Dat ben je zeker in hun ogen, want wie een ticket van 1400 euro kan betalen beseft misschien niet dat dat bedrag een jaarsalaris voor minstens 3.5 jaar is in Burundi. Voor de mensen die tenminste een baan hebben. Er bekrop mij daar een onwerkelijk en toch wat onzeker en onveilig gevoel. Ik werd geconfronteerd met corruptie, agressie, grote armoede, bijgeloof en wederom een strijd van tientallen jaren. De Hutu’s en de Tutsi’s strijden ook in Burundi om de macht of om al het verlies. Verloren heeft daar elk individu. Sinds 1964 is Burundi een zelfstandig land. Voor die tijd was het samen met Rwanda. Zelf voelde ik mij stukken prettiger en veiliger in Sri Lanka. Daar heb ik mij eigenlijk niet onveilig gevoeld. Ik mocht alleen in de hoofdstad Bujumbura verblijven ,in Burundi. Omdat Johan voor een NGO werkte en ik met hem samenwoonde moest ik mij aan de veiligheidsvoorschriften van de NGO houden. Daarnaast is Bujumbura een Franse kolonie geweest, en is de spreektaal voornamelijk frans. Zelfs na 12 franse prive-lessen ter plekke en bijna continu frans gesproken om mij heen voelde ik me in een soort van isolement. Er is weinig van jezelf op dat moment. Geen vrijheid, je bent een wandelend uithangbord voor de westeling en alle voorrechten die daarbij horen, geen werk en wel stapels leesboeken. Na twee maanden besloot ik dan ook om terug naar NL te reizen en eindelijk mijn eigen onafhankelijkheid op te pakken. Een baan en geld verdienen, pensioen opbouwen, uren door de winkels dralen om te genieten van de overvolle schappen, een te korte mini-rok, wijntjes in het opbaar drinken, alleen met mannen afspreken zonder dat dat aanstootgevend is en genieten van vrienden en familie.
Bijna een jaar verder is van die onafhankelijkheid veel terecht gekomen, al
maken wij ons in deze maatschappij afhankelijk van zoveel andere zaken. Twintig
paar schoenen, een armband van 200 euro, een dikke auto, een te volle kast met
kleding, de onmogelijkheid om een keuze in de winkel te maken door al het aanbod,
het verspillen van tijd en dát willen dat in de mode is bijvoorbeeld
een Mac en I-pod. Oja en Bjorn Borg onderbroeken.
Het samenwonen in NL heeft welgeteld een slordige vijf maanden geduurd. Johan
vertrok naar Sierra Leone en ik heb mijn onafhankelijkheid verder uitgebouwd.
Dat heet ik ben weer single. Maar dat terzijde. Het enige wat langzaam wegtikt
is de houdbaarheidsdatum. Zeg ik met toch ook wel een glimlach. Ja, het leven.
Was er soms maar een gebruiksaanwijzigng bij…
April in Sri Lanka was heerlijk. Heel vertrouwd. De bewoners van Sarana weer te zien was een geschenk. Net of ik een week geleden voor het laatst was geweest. Niet dat de tijd heeft stilgestaan, want er is heel veel gebeurd. Daarvoor verwijs ik jullie naar de site van DLFF en nu voornamelijk van CareLanka ! Twee weken heb ik in voornamelijk Ampara mogen genieten van de gastvrijheid, de kracht van de meiden, mijn achtergelaten vrienden en de vernietigende warmte.
Sinds 1 Juli woon ik weer in mijn eigen huis. Dat is heerlijk en ik voel me alsof ik in een winkel ben. Veertig dozen had ik in de opslag staan. Ruim twee jaar niet nodig gehad. Als je het hebt over weelde… Sinds twee weken struin ik door mijn verleden, gooi daar wat van weg en neem een deel mee naar de toekomst. Een aanrader. Zou iedereen eens moeten doen. Puinruimen.
« Met mijn gedachten ergens anders. Ben ik altijd overal
» (Loesje)