Het onweert op dit moment boven ons huis in Ampara, en het past goed bij deze dag moet ik zeggen. De gemoederen lopen op in Uhana, Sarana!
Sorry dat ik jullie niet helemaal gelijk kan laten lopen met de gebeurtenissen die plaatsvinden. Soms is het gewoon te veel en gaat het te snel. Gelukkig noteren Emma en Hiran sinds de dag van hun aankomst elke avond heel trouw wat er die dag heeft plaatsgevonden, tot in de details. Fijn! Zelf ben ik niet zo daadkrachtig aan het einde van een dag, in elk geval niet zo gestructureerd als zij het doen.

Ik ben vandaag een andere weg ingeslagen. Waar begin ik en hoe leg ik het het beste uit? Miss Karuna is een campagne begonnen tegen de veranderingen in Sarana. Ze houdt alles tegen, niets komt van de grond. De verbouwingen, het klaslokaal, de staff, alles is een bedreiging. Nu ze is begonnen om anderen er bij te betrekken (de board – die, nu schijnt, er ook profijt van heeft- voornamelijk en buitenstanders fabels vertellen), om haar kant te kiezen en alles tegen te houden, heb ik besloten om alles op tafel te leggen (dat leg ik zo verder uit). Ze speelt een heel hard spel op dit moment, en uiteindelijk zullen de bewoners er de dupe van zijn. Miss Karuna en miss Aryawathy praten, in het Singhala, met mensen die binnen komen (glimlachen, voeren een show op en ze verspreiden zelfs leugens). Allerlei instanties en personen weten dat er wat gaande is in Sarana, hoe de bewoners worden behandeld, dat miss Karuna twee gezichten heeft en nu hebben we zelfs vernomen dat ze inkomende goederen uitdeelt aan gezinnen rond om het huis of zelfs verkoopt (hier schijnen ook enkele boardmembers aan mee te werken)! Net of de bewoners van Sarana er zo goed voorstaan.
Omdat as maandag de leerkracht en de vrijwilligers zouden komen wilde ik het klaslokaal in orde maken. Zodat er een ruimte is om in te werken, om het materiaal bij elkaar te hebben en gewoon een goede start te maken. Omdat ik tegenstand van miss Karuna verwachte dacht ik het probleem aan te pakken door direct naar de chairman van de board (en DS van Uhana) mister Priyadasa te gaan en hem uitleg te geven van het plan (wat op een eerder tijdstip al eens is gebeurd). Mister Piyadasa was totaal niet geinteresseerd in het hele verhaal. Veertien mei as zou er een boardmeeting zijn en dan zou er wel uitleg worden gegeven en eventueel premissie. Hij vroeg wat DLFF eigenlijk wilde in Sarana (op 18 februari heb ik tijdens de boardmeeting iedereen die aanwezig was een Singhalese samenvatting gegeven van ons beleidsplan!!!), dat hij wel andere dingen aan zijn hoofd had en dat hij hier hoofdpijn van kreeg. Ik probeerde uit te leggen dat we daar zijn om de bewoners een mooie toekomst en een mooie tijd te bezorgen. DLFF is er voor de bewoners. In elk geval had hij geen interesse en geen begrip voor de hele zaak.
Zoals ik al in mijn vorige mail aangaf zitten we op een breekpunt in Sarana. Het kan nu goed aflopen maar ook slecht. In elk geval moet ik proberen en ben ik begonnen aan het werven/versterken van de achterban voor de bewoners van Sarana en DLFF. Ik heb vandaag wederom contact gezocht met de volgende mensen:
*UNICEF; vorige week daar ook al geweest omdat het geval met Samanty (zie vorige mail) speelde en ik wilde weten hoe dit normaal gesproken in SL zou worden aangepakt. Zo’n kleine meid moet niet van het ene tehuis naar het andere worden verplaatst, en wie spreekt er voor haar (haar rechten). Toen hebben we de gang van zaken in Sarana doorgesproken (omdat er vragen kwamen over de werkwijze daar en de aandacht voor human rights). Toen nog in beperkte mate, maar het loopt nu echt uit de hand. Miss Karuna probeert zielen te winnen en pakt het grondig aan. Vandaag alle feiten bij UNICEF op tafel gelegd. Zij gaan de zaak aanpakken want het wereldje dat miss Karuna in Sarana creert gaat ten koste van de kinderen. Ze zijn bang voor haar en de toekomst, ze zijn vies, er worden eigendommen van hen afgepakt, ze worden geslagen, en ze worden klein gehouden (gekleineerd), daaarnaast moeten zij alle werkzaamheden in het huis doen. Ze moeten met me fluisteren als ze iets willen vertellen. Vertellen ze me iets mag ik het niet aan miss Karuna en miss Aryawathy vertellen. Ze verstoppen hun spullen. Ze komen het huis amper uit, Sarana is hun wereld.
Maar zodat jullie het weten...ik heb echt alle feiten op tafel gelegd bij UNICEF, ook wat er tussen Nimal en Mangelika is gebeurd en hoe dat is opgepakt. Er worden door de politie kinderen naar Sarana gebracht die door familie zijn misbruikt en ondertussen woont miss Karuna samen met een broer en zus (haaar kinderen noemt zij hen), waarvan de broer de zus heeft misbruikt. Het is de wereld op z’n kop. Ik weet niet of jullie het met mijn werkwijze eens zijn. Maar ik hoop het. Want het kan vergaande gevolgen hebben de komende weken!
* Voormalig minister Dayaratna (mede-oprichter Sarana); hij kent de situatie maar staat tot nu toe ook nog te veel aan de zijlijn. Ik heb medestanders nodig. Mensen die de situatie snappen en willen aanpakken. Hij heeft de boardmeeting naar 17 mei verschoven zodat hij er bij kan zijn. Hij spreekt Engels, is betrokken en heeft invloed door zijn positie. Hij is aan onze kant, en dat heb ik (DLFF) zo nodig op dit moment. Vooraf aan 17 mei gaan wij op 16 mei samen zitten en doorspreken wat er moet gebeuren in Sarana.
* Priyantha Peires/SIA: jullie kennen nu zijn achtergrond, maar nog even kort....zelf gehandciapt, een man van zijn woord, aanzien in de gemeenschap, een vriend, en spreek ook Engels. Ik heb hem uitgenodigd voor 17 mei. Om uitleg te doen over hoe een gehandciapte in het leven staat. De vrijheden en keuzes die iemand kan maken. En om zijn ervaringen met de werkwijze van miss Karuna. Priyantha gaf ook aan dat hij via SIA een awareness-progam over gehandicapten en de instellingen die er zijn om de levensstandaard voor hen te verbeteren. Want daar hebben zij, miss Karuna en de board geen kaas van gegeten.
* En dan nog Anura (Deepaloka; van de technische werkzaamheden). Je zou zeggen wat moet die man er nou bij...maar zonder hem heb ik geen stem! Ik hoef hem maar te bellen en hij staat er. Hij rijdt mij/ons van hot naar her, en vertaalt alle zaken die er te vertellen zijn aan wie dan ook, zelfs als hij er (zoals nu het geval is) ook van langs krijgt. Hij wordt door miss Karuna beschuldigd van ‘samenzwering met de vijand’. Hij was er om de leugen van miss A te ontkrachten dat Hiran Isanka zou uit- en aankleden in een van de kamers. Hij heeft ook dingen in Sarana gezien die niet door de beugel kunnen. Hij weet wat er speelt, zijn vader is schoolhoofd geweest in Uhana en een goede vriend van Dayaratna. Hij heeft aanzien en kent veel mensen in Uhana en Ampara. Hij wist de komende leerkracht te werven!

Eigenlijk komt het hier op neer, volgens mijn inzicht na zeven maanden, we moeten er nu de beuk in gooien (op een beschaafde en wel overwogen manier maar het moet). Er komt niets concreets, voor de lange termijn van de grond. Doen we dit niet dan valt straks op 29 november de poort van Sarana achter me dicht en zullen we bij terugkomst alles zo aantreffen als het vooaf is geweest. Een soort open gevangenis met twee vermoeide personeelsleden met geen inzicht in de vrijheden van gehandicapten. Miss Karuna heeft er haar eigen droompaleis van gemaakt met voornamelijk voordelen voor haar zelf (bardmembers en de kokkin!

Wat voor nu even betekent dat het klaslokaal nog heel even op zich moeten wachten, en voornamelijk het dag/lesporgramma (tenminste de uitvoering hier nu ter plekke). We doen het door de bedrijven door maar de mensenrechten en kinderrechten komen nu even op de eerste plaats. Geven we daar nu niet de voorkeur aan dan gaan we mee in miss Karuna’s wereldbeeeld, en verliezen we het vertrouwen van de bewoners. Ik voel me nu verantwoordelijk voor hen. Voor nu ben ik, en ik hoop DLFF, even hun stem!
Misschien is na 17 mei de lucht weer wat geklaard maar ik denk dat dat wel een heel positief idee is. Aangezien UNICEF hier mee aan de slag gaat. En ik kan nog niet voorspellen wat het effect van hun werk(zaamheden) zal zijn voor de nabije en verre toekomst op Sarana.

Kort:
1. 17 mei board meeting met aanwezigheid van Dayaratna en eventueel Priyantha
2. 16 mei voorafgaande aan die meeting een gesprek met Dayaratna
3. nog vergeten en heel belangrijk; op dit moment schrijven Emma, Hiran en ik een rapport met alle feiten die er in Sarana spelen nu en in het verleden. Dit moeten we van UNICEF ‘zonder angst’ schrijven. Een cc moet naar de chairman van de board/DS mister Pyadasa (DS= divisonal secretaty van Uhana). Dit zal heel wat stof doen opwaaien. Dit stuur ik jullie vandaag of morgen toe.
4. er gebeuren dingen in Sarana waar wij geen weet van hebben (lees boevenstaande; mocht er meer info zijn dan komt die naar jullie toe natuurlijk!)

^ up

Be strong dat zei hij gisteren, via de sms natuurlijk, tegen mij. En ik had het nodig. Even zit het niet mee. Maar hou ik niet juist van extreme uitdagingen? Dus, I’m strong. Want dat wil ik zijn, dat is de reden dat ik hier ben. Om de bewoners van Sarana te laten zien dat als je vecht, dat als je je zinnen ergens op zet met heel je hart, dat de ‘Goden’ je dan goed gezind zijn. Vertrouwen kan men dat ook noemen. Vertrouwen in jezelf maar ook in de ander. Dus zij vertrouwen nu op mij en ik vertrouw erop dat ik, samen met DLFF, hier wel weer uit kom.
In Sarana vecht ik momenteel een persoonlijke oorlog uit met het bestuur en de matron van het huis. Zij hebben alle zeilen bij gezet maar ik kom met een heel legioen. Ze mogen flink hun best gaan doen. Tegenstand was te verwachten met een tijd die stil is blijven staan (ik zeg steeds stilstaan maar zij lopen gelijk aan hun tijd en ik wil steeds zeggen ‘weet je dat er in Nederland een machine is die dubbelzijdig kopieert, of ‘wij gebruiken computers’ ipv alles echt alles met de hand te noteren zelfs bonnen in de winkel). Ik kijk mijn ogen uit. Maar daarover later meer. Terug naar de fete in Sarana. De veranderingen gaan momenteel te snel, misschien. De matron is nu over de scheef gegaan door een mannelijke vrijwilliger te beschuldigen van het uitkleden van een van de meiden. Het is een leugen die ze aan bestuursleden vertelt maar waar ze verder niets mee doet. Zou ze er nou nog mee naar de politie gaan... Het echte verhaal is dat dit betreffende meisje een epileptische aanval had en in haar eigen urine lag. Te zwak om overeind te komen of zich niet bewust van haar omgeving. Toen ik dit zag heb ik Emma, de andere vrijwilliger geroepen om mij te helpen. Wij hebben haar uitgekleed, gewassen en schone kleding aangedaan. Ondertussen stond miss Karuna voor de deur...wat ik dan wel aan het doen was, en dit kon zeker ook wel na de lunch als de ‘almsgiving’ mensen weg waren. Je kunt je voorstellen wat ik wilde zeggen tegen haar. In elk geval heeft zij dit voorval ook nog eens gebruikt om lekker te stoken. Wat haar goed is gelukt want ondertussen ben ik twee fantastische vrijwilligers armer. Toen ‘het probleem’ twee dagen later als sneeuw voor de zon verdwenen scheen te zijn begrepen wij elkaar niet meer geloof ik. In elk geval was er voor mij wel degelijk een enorm probleem. Wat als ik morgen niet meer goed genoeg zou zijn wat zou ze mij dan ‘aanrekenen’? Vrijdag hebben de belangrijkste bestuursleden, de oprichter en voormalig minister, en ik een spannende vergadering, die ik heb belegd. Zo kan het niet verder. Ik dacht dat ik met volwassenen samenwerkte, maar in plaats van volwassenen zijn het kinderen die ook nog valsspelen en in plaats van samenwerken zijn we elkaar aan het tegenwerken. En dat is vermoeiend kan ik je vertellen...

Ik kijk mij ogen uit, daar zou ik op terug komen. Het is gewoon hoe ik van de ene in de andere wereld terecht kom. Ik word voor het eerst in mijn leven gediscimineerd. Omdat ik blank ben, en soms daarnaast een vrouw. Ik word gediscrimineerd in positieve en negatieve zin. Positief omdat belangrijke personen met mij een praatje beginnen, ik uitnodigingen krijg die niet iedereen hier op een presenteerblaadje krijgt, mensen in hogere functies mij willen helpen zonder blikken of blozen, ik nooit in de rij hoef aan te sluiten maar alijtd direct moet doorlopen (niet eens mag), ik uiteten word genomen naar de meest luxe plekken, in dikke auto’s mag (mee)rijden waar de airco kouder is dan een winter in Nederland en het belangrijkste is eigenlijk dat ik kan kiezen om sober te leven of me eens uitbundig kan laten gaan. De negatieve kant is eigenlijk niets vergeleken met de positieve maar wel enorm vermoeiend en frusterend. Zo betaal ik altijd te veel voor een driewieler en waarschijnlijk ook in winkels voor kleding bijvoorbeeld, (altijd onderhandelen) daarnaast stopt elke driewieler voor je neus met de vraag of je een driewieler wilt (en er zijn nogal wat van die krengen), ieder persoon dat jou op straat ziet stelt dezelfde vragen, je bent dus nooit onzichtbaar, mannen liggen in de bus tegen je aan ‘te slapen’ of soms zelfs te schurken en iedereen denkt dat je miljoenen op de bank hebt waardoor het uitleggen dat je je baan hebt opgezegd en geen inkomen meer hebt moeilijk te verkopen is. Sure....

Soms is het gewoon echt moeilijk om in twee werelden te leven. Ik had het me niet kunnen voorstellen van te voren. Maar de rust die uit gaat van het wassen van je kleding op de badkamer vloer is ook snel voorbij als je iemand leert kennen die een semi (wat heet je moet zelf het water in en uit de ‘wasmachine’ laten open, en drogen doe je met de centrifuge (je oma had ook ooit zo’n ding), waar je zelf je was in moet stoppen en wel netjes want anders trommelt je droger er van door)-wasmachine heeft, en een tv waarop je je dvd’s kunt bekijken ipv van je ieniemienie laptopscherm. En een van waarin je in 6 uur in plaats van 12 uur in een rammelende bus met die geile kerels in Colombo bent. Ja een kinderhand is snel gevuld. En luxe, ja luxe is verslavend als het je wordt aangereikt. Wees dan maar eens sterk genoeg om ‘nee ik ga lekker meditatief mijn was op de vloer doen voor de komende drie uur en dan maar hopen dat als ik de was buiten ophang het niet enorm gaat plensen zodat ik het nogmaals kan wassen op de badkamervloer’ te zeggen. Maar goed in expats-land komen en gaan mensen voortdurend dus dan moet je zijn voorbereid op het ergste. Dat is dan weer gewoon met de knietjes op de vloer en boenen maar die was of echt wel in 12 uur naar Colombo.
Gelukkig laat me alle ellende die ik zie ook inzien dat het leven maar kort is en dat het veel scheelt als je kunt kiezen om de was op de vloer te doen of in de wasmachine. Laat staan als je kunt kiezen of je je lippen of je borsten laat vergroten of dat je van geluk mag spreken dat je in een goed ziekenhuis terecht komt. Het leven is te mooi om je ogen te sluiten voor alles dat anders is. Het is fantastisch om te kunnen beseffen dat wij in sommige delen van de wereld zover vooruit zijn maar dat ik op de wereld ook nog plekken mag ontdekken waar de tijd anders loopt. Wat is tijd eigenlijk?

<< back

^up