Het is te veel. Het gaat misschien te snel. Moeilijk te bevatten dat, in mijn ogen al lang vergeten gebeurtenissen, zulke kleine wonderen kunnen omvatten. Wat is de tijd gevlogen en wat is hij nog lang niet achter mij. Ineens zie ik in dat ik een kleine drie weken te gaan heb met de ‘kinderen’, met de herinneringen en gebeurtenissen van het afgelopen jaar. Zoveel dat ik geleerd heb maar vooral heb mogen ontvangen. Alleen omdat ik een keuze heb gemaakt, een stap heb gewaagd en in het diepe ben gesprongen. Misschien ben ik nog nooit in mijn leven zo mooi opgevangen en zo zacht neergekomen. De wanhoop en frustratie ( zo nu en dan) staan in het niet van alle warmte, liefde, het verdriet en de oprechtheid die deze mooie meiden en twee mannen mij in Sarana hebben laten zien. Diepe halen van verdriet, dikke tranen, gebroken harten, een kracht, een oprechtheid en een gretigheid heb ik mogen aanschouwen. Een handkus door de lucht die tegen het hart wordt gedrukt. Een gebroken Engels van jonge vrouwen die de drempel van hun instituut, hun thuis amper zijn overgekomen. Maar na een jaar spreken ze woorden en soms zinnen in een taal die zij niet eerder hebben gehoord. En dan ook hun sprong in het diepe. Mij hun hart laten zien, hun gevoelens met mij delen, een arm om mijn middel, een glimlach en hun emoties. Dat is het mooiste geschenk. Het voelt ook breekbaar, kwetsbaar in mijn ogen omdat ik tevens bang ben voor wat komen gaat. Ga ik ze niet te veel teleurstellen bij mijn vertrek, heb ik hen niet te veel geven en neem ik dat niet ineens weg bij vertrek volgend jaar? Heb ik hen geen beloftes gedaan die ik niet kon en kan waarmaken? Een wereld laten zien om hem ineens weg te nemen?
Waarom ben ik zo ontroerd? Dat komt om dat het op 1 Oktober ‘World Childrens Day’ is geweest, en de bewoners samen met de twee Srilankaanse leerkrachten na weken van voorbereiding een prachtige ochtend met dans, zang en theater hebben georgansieerd. Mijn inbreng was alleen het uitnodigigen van de ‘expats’. Ook de expats waren zeer onder de indruk. Alleen weten zij niet hoe wij Sarana een jaar geleden aantroffen. Als ze dat zouden weten zouden ze het bijna niet geloven. Want ik heb het met mijn eigen ogen gezien, ben een jaar lang onder deze meiden en heb de metamorfose meegemaakt en ik kan het haast niet geloven. De foto’s van deze dag zijn straks op de DLFF site te vinden. Aan het einde van de ochtend kon ook ik niet aan de speech ontkomen (ik haat speechen). Maar het enige dat ik oprecht kon zeggen was; ‘ik ben zo enorm trots op deze vrouwen dat ik het niet in woorden kan uitdrukken’.
Een week te gaan (op 23 oktober kom ik in de avond aan op Schiphol om twee maanden Nederland mee te pakken en met hernieuwde energie in Januari 2007 voor een laatste half jaar naar SL te vertrekken) en er staat nog van alles op de agenda in Sarana. Podi Rani mag volgende week haar, soort van, armprothese in het ziekenhuis op halen. Hiermee moet ze ’s nachts slapen en samen met oefeningen kan de motoriek in haar linkeronderarm verbeteren. In de toekomst kan dit betekenen dat ze zelfstandig in haar rolstoel kan rijden. Verder gaan we met zes bewoners naar de tandarts. De tandarts die ik nog niets anders heb zien doen dan tanden en kiezen trekken. Hier wordt niet gebleeched, en er worden geen kronen gezet. Maar gaten gevuld, en voornamelijk tanden verwijderd.
Het klaslokaal is af, en morgen geef ik samen met Carolien (vrijwilligster uit Nederland voor een maand) een ‘workshop’ materialen (inzicht in het gebruik van alle materialen die we hier voor handen hebben) aan de twee leerkrachten.
Mijn avondprogramma bestaat uit het in elkaar knutselen van een persoonlijke kaart (inclusief foto van mij met elke bewoner individueel, en nu maar hopen dat ik die kaart op mijn volgende verjaardag incl foto niet retour krijg..) voor elke bewoner.

Dan kan ik jullie niet onthouden dat de luxe wonderen ook in Ampara hun weg vinden. Zo heb ik twee weken geleden met zeven anderen (vegetarische) Sushi gegeten die we zelf in elkaar hebben gedraaid.

Daarnaast hebben we een band gevormd genaamd ‘RiceandCurry’, die meerdere dinsdagavonden de muziek heeft verzorgd, waarbij ik twee avonden de zang deed. Erg leuk, en inspannend. Ik vind zingen fantastisch maar met publiek....spannend.

Tja net kreeg ik weer een beirchtje binnen ‘as zaterdag verjaardagsfeest bij een van de NGO’s’. We mochten eens een weekend niets te doen hebben..Je ziet waar ter wereld, je ontkomt niet aan de sociale druk.. druk druk druk...

Veel minder gezellig, opbeurend en leuk nieuws was het bericht dat de overheid 6 NGO’s uit Sri Lanka heeft verbannen! Om verschillende redenen, en de verhalen lopen uiteraard uiteen. Maar het is een schande. Een NGO was hier in Ampara gevestigd, ik kende de mensen persoonlijk en dan binnen twee dagen zitten zij in het vliegtuig huiswaarts om hier nooit meer te mogen terug keren.
En ik kan jullie vertellen dat ik foto’s van mijn Srilankaanse vriend, die persfotograaf is, heb gezien waar ik nog dagen over na heb moeten denken. Foto’s van drie mannen die op een gruwelijke wijze zijn omgebracht. Je leest het op het nieuws en in de krant, en hij staat er dagelijks met zijn neus boven op. Op die foto’s staan kinderen te staren naar deze drie mannen en zien in het echt wat ik op de foto’s waarneem. Hoe ontwikkelt een kind zich met zulke beelden op het netvlies, met een geschiedenis van 20 jaar oorlog?

Afscheid, alles staat nu even in het teken van afscheid nemen. Het afgelopen jaar stond in het teken van continu afscheid nemen. Dat hoort bij dit werk. Alles went zeggen we, maar ik weet niet of het went. Elke keer doet het even pijn, maar het leven gaat door. Oude herinneringen worden vervangen door nieuwe. Ik ga twee maanden in Nederland proberen het afgelopen jaar een plekje te geven. Elke dag een nieuwe herinnering op doen om die de volgende dag weer te vervangen door een nieuwe. En in 2007 mee te nemen naar Sri Lanka.

Geniet van het leven, we zijn er maar even...

<< back